دانلود رمان تمنای نوش دارو از نیکتوفیلیا (مهدیه سادات ابطحی) نویسنده انجمن نودهشتیا

دانلود رمان تمنای نوش دارو از نیکتوفیلیا (مهدیه سادات ابطحی) نویسنده انجمن نودهشتیا

رمان به جای خواهرم | فاطیما هاشمی کاربر انجمن نودهشتیا

رمان میان ایمان و عشق | دلوین کاربر انجمن نودهشتیا

قسمتی از دانلود رمان تمنای نوش دارو از نودهشتیا:

لبه‌ی فنجان قهوه‌ی گرم و کمی شیرینم را به لبانم چسباندم و در حالی که دست در جیب رو به روی پنجره ایستاده بودم، جرعه از آن را نوش کردم. فنجان را پایین آوردم و چشم ریز کرده، به درب ورودی خیره شدم. مردی بالای سی سال سعی داشت خانمی را با زور و پرخاش، به داخل هدایت کند. مچ های بی‌زورش را گرفته بود و کشان- کشان به داخل محوطه می‌کشید.

خانم با جیغ های گوش خراشش تمام فضا را از آن سکوت آزاردهنده می‌ربود. التماس می‌کرد و با گریه و هق- هق، روی به مرد قول می‌داد دیگر هرگز به کسی آسیب نرساند. دو تن از پرستارانِ همیشه در دسترس جلو رفتند و با احتیاط خانم را نگه داشتند. این حتما از همان موارد ترسناکی بود که هیچگاه دل ملاحظه اش را نداشتم. روی گرفتم که صدای مرد بالاخره بلند شد:

– مراقب ناخن هاش باشین؛ چنگ می‌اندازه. خانم چه خبره؟ مگه حیوون گرفتی؟

– تو رو خدا! تو رو خدا! تو مگه نگفتی هیچ وقت ترکم نمی‌کنی؟ کجا داری میری؟ غلط کردم. دیگه کسی رو اذیت نمی‌کنم. ولم کنین! ولم کنین!

لبانم را برهم فشردم و در همان حال که نیم رخم به سوی شیشه بود، نگاهم را به روی مرد چرخاندم. چه بی‌رحمانه کسی را که معشوقه می‌خواند ترک می‌کند. اما شرمندگی از رخش هم نمایان است. سوالی از یکی از پرستارها کرد و به سمت درب داخلی قدم برداشت. هنوز هم آن زن، به سویش اشک می‌ریخت و التماس می‌کرد.

صبر و تحمل را به اتمام رساندم و با سرعت، فنجان را روی میز گذاشتم و از اتاق بیرون رفتم. با گام‌های بلند، خود را به مردی که گویا دنبال اتاق مدیر می‌گشت رساندم. نگاهش که به من افتاد، با روی پریشانش لبخند خسته‌ای زد و گفت:

– سلام. خسته نباشید. اگه زحمتی نیست دفتر مدیر رو…

– شما چه نسبتی با اون خانم دارید؟

از ادامه ی حرف پشیمان شد و نگاهش خیره گشت. یک تای ابرویم را بالا انداختم و خونسرد، دست در دو جیب کردم. من منی کرد و در آخر گفت:

– من… من… چطور؟

– به هر حال باید بدونیم شما کی هستین که این خانم رو به تیمارستان واگذار می‌کنید.

نگاهش را با حالت پلک‌های تند از من گرفت و انگشتانش را در موهای جوگندمی اش فرو کرد. سیبک گلویش بالا و پایین شد و سپس گفت:

– جزو خانوادشم. ببخشید من عجله دارم.

و به سرعت به طرف راهرویی که انتهایش تابلوی مدیریت را نصب کرده بودند، قدم برداشت. سری به تأسف تکاندم و از عشق دروغین این روزها، روزگار را لعن کردم. جیغ های زن از نزدیکی بلند شد. به طرفش چرخیدم و او را درحالی دیدم که اثری از گریه و التماس در چهره‌اش هویدا نبود. دندان هایش را همچون آن گرگی که به انتظار حرکتی خلاف میلش نشسته است به طرف پرستارها به رخ می‌کشید و آن ها را برهم می‌کوبید. گویا که قصد گاز گرفتن داشته باشد.

غرش زنانه‌اش را با وحشی گری به طرف پرستار دیگر کرد و لگدپرانی هایش را همین بدو ورود، به نشانه ی قدرت، بر هوا نشانه گرفت.

– آقای دکتر! آقای دکتر!

از خیرگی بیرون آمدم و گفتم:

– ببرینش اتاق دویست و سی و سه تا من بیام. زود!

با نگاهم بدرقه‌اش کردم و نفسم را بیرون دادم. آب دهانم را پایین فرستادم و به طرف اتاق مدیریت گام برداشتم. قبل از آنکه تقه‌ای به آن بزنم، درب باز شد و همان مرد در حالی که با تلفن حرف میزد، با عجله و سریع، از ساختمان خارج شد. رویم را برگرداندم که مدیر را ایستاده پشت میز دیدم. وارد شدم و درب را پشت سر بستم.

روی صندلی اش نشست و گفت:

– فرم رو پر نکرد. همینجوری گذاشت رفت. الان ما چیکار کنیم؟

– پر نکرد؟! یعنی چی؟ الان هیچ اطلاعاتی از این زنِ ندارین؟ شماره تلفن؟ هیچی؟

سری به طرفین تکان داد و خودکار در دستش را روی میز رها کرد. از پنجره نگاهم به مرد افتاد که گوشی‌اش را قطع کرده بود و به قدم هایش سرعت می‌بخشید؛ پس، تکلیف این خانم چه میشد؟

رمان های پرطرفدار نودهشتیا را همین حالا بخوانید:

دانلود رمان گل صبا از نیلوفر صبوری نویسنده انجمن نودهشتیا

دانلود رمان عشق به قید وثیقه از سایه مولوی نویسنده اختصاصی نودهشتیا